Heechliet foar in houten hûs
(monumint fan de beskaving)
Do bist de hoeder fan de stilte,
dyn swijend hert is ryk oan wat
bestjurre is yn bylden fan de rede.
Do bist as in tesauriër de garder
fan it skreaune wurd. Dyn siele
is it stege hânwurk fan profeten.
Yn it djipste fan dyn aard bisto, as
froede wachter oer in âlde erfenis,
it uterjend fermogen fan de prater:
syn holletaal en tongetaal, de wisse
leagens en de wierheid fan syn wêzen,
yn kloeke skulpen fan papier bewarre.
Dyn mûle bynt de eagen, wylst dyn
planken grôtfol wiisheid stean en
alleman dy’t hearre kin it eachmerk
fan dyn wurden grif net mist. Do litst
de dôven en de blinen lêze. Gjin lûd
draacht bylden fierder as dyn klanken.
Dyn bast, it wurdbeskot en grûnslach
fan it letterlot, stiet beklings tsjin de
muorre. It skoarret - sa´t fiksje faak
de feiten stipet - it livich erfguod fan
de literêre bodder: de byldenhifker,
de sinnenskôger en de skrapkeswrotter.
Wa’t lykas do fertriet en wille garret,
mar ek haat en leafde yn de groeden
fan syn omskot barget, soarget dat de
dichter en de skriuwer wurden skept.
Wurden om flammen yn it hout te jeien,
dy’t foar de lêzers ivich baarne meie.
As brânkast fan in teare skat bisto fan
wearde foar it libben, mar dyn takomst is
gjin wisse, de tiid sil oer dyn lot beslisse.
Want hat de omrinwinkel gjin ferlet, dan
wurdt it grif de hel fan Harns, dan sil dyn
siel ferwaaie yn de kosmos fan it internet.
Myn boekekast, myn hûs fol keamers
mei ferhalen om libbenslang yn om
te dwalen, bliuw yn it digitale tiidrek
mei it labyrint fan tsjottertalen altyd
om de oandacht fan de lêzers stribjen.
Doch it foar de boeken, doch it foar de
bern en docht it foar al dy oare sibben.
