Lâns It Waad
Sa’t it der leechrûn by leit,
sa sil ik dy healbizen sompe
besykje te beskriuwen:
as in fersplintere spegel
fol djippe wettergroeden,
dêr’t guon trochhinne ploege
om de oare kant te berikken.
Ik fyts drûch en rjochtingleas
oer de sljochte dyk dy’t der
dellein is om it wantij fan dy
deastille massa te kearen,
it ferifeljende sâlte sop,
dat lykas de moanne stadich
mei de floed ta libben komt,
glinsterjend yn dôvjend ljocht
as smeulend sintelfjoer.
Dan komt der gjin folk mear
te foet oerhinne, inkeld noch
mei in fearboat op syn tiid
of as Charon har hellet.
