by't lemieren

Maart

It farske ljocht,
fluïde en brekber,
wurdt alle dagen ljochter.
De belofte fan it ûnferwachte
op weagen fan ferlangen
fersterkt stadich de grûntoan
oer lân en wetter.

It tierige ljocht riist,
lykas jimmer west hat,
flústerjend út it skimertsjuster
en boazet ûnfersetlik oan
om mei immersive gloarje
de sekuliere sinnestim
fan it lemieren te ferheffen.

Dat waaksende ljocht
fan maart baarnt sterk
en alle dagen skerper.
Dy kosmyske krêft tsjoenet
ús reinbôgekleuren yn 'e eagen
mei in nij rekord fan waarmte
as soe't al Maaie wêze.



leech


Kâlde Kaaien

Hûs, do bist leech,

azemleaze stien fan binnen en fan bûtenút, wat is dyn thús noch wurdich?


Dyn lûd wurdt stil beharke,

de rúten iepenfinsterleas,
alle doarren sletten, kâlde kaaien

dy’t se ôfsluten hawwe.


Waarmte rûn hoasfuotling

troch dyn keamers, stimmen
streamden bûtenút en binnenyn 

troch de doarren fan dyn jierren.


Dyn ûnthâld is no bekiste,
sûnder fundearring bewarret

in nij dak de namme fierder.
Hûs wêr is dyn fûnamint bedarre?



Sear

YSBAARLIK

By needlottige omstannichheden

binne der gjin fersachtsjende

omstannichheden, tinkst

mei beide roukaarten yn de hân. Wat sear docht, docht sear,

der is gjin salve oan te striken,

sikest fergees om pleisters.

Pine is pine, soms saksearret it,

altiten bliuwt it âld sear.

It is gjin proaza of in gedicht

dêr’t in hieljende boadskip yn sit. Leist it net samar as in boek

oan de kant, dan skuorst it  

leaver earst folslein yn stikken, om it as oerstallige wurden

yn in sniejacht oer de groeden
fan in ysbaarlike winter

ferwaaie te litten.










IEN

IT BEGJIN

Soms is it sa, dan begjinst
yn in winter fan gedachten
mei it ôftellen by it begjin,
omdat it te ferwachtsjen is.

Dan stiest stil by de dagen,
wiken en moannen mei wille
en soms ek mei ûnbehagen:
as in reis oer mannich jierren.

Meast mei in moaie maaie
en troch gaadlike simmers
nei de hjerst út de haaiïng;
oant de kjeld fan de winter!

En oan de ein tinkst faak:
werom moat it sa ferinne?
Mar it is no ienkear sa, en
dan begjnst wer by’t begjin.



I.M.

DE KOARTSTE DEI

Desimber glinstere
yn it tsjuster fan syn nachten,
kâld wachte it midwinterfjoer
op it kearpunt fan de koartste dei.

Thús baarnde fergees in ljocht
yn de skimer fan in nij ferline,
in fûgel fleach swijend
nei de stilte fan de langste nacht.

It lot fan de achterbliuwers
is de treast dy’t dreech te finen is,
want mystyk is ek mar fantasij
en ivichheid in lichte wynflaach
op in lange, ûnbekende wei.





skier

It Waar

Gjin rein, gjin wyn
gjin wolken, gjin sinne,
it ljocht hinget swier
yn in mistgerdyn.

It blau is in see fan griis,
ien grutte kloft fan stilte.

Dêrûnder in keppel kij,
as swijende swerfstiennen,
ûnferskillich berêstend
yn it koskiten grien.


Novimber



Ien en mien

Der stiet in beam yn de hjerst
tusken in boskfol kleurige sibben
yn in readkoperen staasjekleed
te wachtsjen op de winter.

It is in bûk of miskien wol in iik,
yn de neidagen fan it jier lykje
beammen wol in bytsje itselde,
net oars as âlde minsken gelyk.

Yn it publike, houten domein
besiket er him fergees te fersetten
tsjin it benearjende tiidsgewricht
fan de klimatologyske transysje.

Dat er mei syn ekologyske fuotleast
op in wankeljende skonk stiet
hat er net yn ’e gaten, spitigernôch
net oars as de minsken gelyk.



STIMME




Heit hat hjoed syn jierdei,

alteast, dat hie sa wêst

as er even weromkomme koe.


Dan seach er grif hoe’t it libben

hjoed de dei sûnder him

folslein feroare wie.

 

Dan soe er fêststelle kinne

hoe’t der in stoarm fan haat, hetze

en hebsucht oer de wrâld hinne waaide.


Soe er dan tinke oan dy tiid

doe’t gjinien frij sizze koe wat er tocht

omdat de buorlju net te fertrouwen wienen?

 

Soe er dat wer oer him hinne komme litte

moatte en krekt as doe in finzene wurde

fan de fasisten dy’t de macht oernamen?


Soe er dan op ’e nij yn it gewear komme

tsjin de wapens fan in ûnderdrukker

en fjochtsje foar de frijheid?


En soe er no stimme foar in wrâld mei romte

foar respekt, tolerânsje en solidariteit?

It soe samar kinne, as er it koe.


AI

AI Anomalie



Kaam it omdat ik troch Brabân fytste,
dêr’t de hjerst it lân omklaaide?

En wie it de rook fan kleur
dy’t my ergens oan tinken die?

Hoe’t it ek siet en it kin de master misse,
mar ik wie der tige wis fan,
dat ik by Zundert boppe de fjilden in flecht
swarte roeken fleanen seach.