Sear

YSBAARLIK

By needlottige omstannichheden

binne der gjin fersachtsjende

omstannichheden, tinkst

mei beide roukaarten yn de hân. Wat sear docht, docht sear,

der is gjin salve oan te striken,

sikest fergees om pleisters.

Pine is pine, soms saksearret it,

altiten bliuwt it âld sear.

It is gjin proaza of in gedicht

dêr’t in hieljende boadskip yn sit. Leist it net samar as in boek

oan de kant, dan skuorst it  

leaver earst folslein yn stikken, om it as oerstallige wurden

yn in sniejacht oer de groeden
fan in ysbaarlike winter

ferwaaie te litten.

IEN

IT BEGJIN

Soms is it sa, dan begjinst

yn in winter fan gedachten

mei it ôftellen by it begjin,

omdat it te ferwachtsjen is.

Dan stiest stil by de dagen,

wiken en moannen mei wille

en soms ek mei ûnbehagen:

as in reis oer mannich jierren.

Meast mei in moaie maaie

en troch gaadlike simmers

nei de hjerst út de haaiïng;

oant de kjeld fan de winter!

En oan de ein tinkst faak:

werom moat it sa ferinne?

Mar it is no ienkear sa, en

dan begjnst wer by’t begjin.

I.M.

DE KOARTSTE DEI

Desimber glinstere

yn it tsjuster fan syn nachten,

kâld wachte it midwinterfjoer

op it kearpunt fan de koartste dei.

Thús baarnde fergees in ljocht

yn de skimer fan in nij ferline,

in fûgel fleach swijend

nei de stilte fan de langste nacht.

It lot fan de achterbliuwers

is de treast dy’t dreech te finen is,

want mystyk is ek mar fantasij

en ivichheid in lichte wynflaach

op in lange, ûnbekende wei.

skier

It Waar

Gjin rein, gjin wyn

gjin wolken, gjin sinne,

it ljocht hinget swier

yn in mistgerdyn.

It blau is in see fan griis,

ien grutte kloft fan stilte.

Dêrûnder in keppel kij,

as swijende swerfstiennen,

ûnferskillich berêstend

yn it koskiten grien.

Novimber

Ien en mien

Der stiet in beam yn de hjerst
tusken in boskfol kleurige sibben
yn in readkoperen staasjekleed
te wachtsjen op de winter.

It is in bûk of miskien wol in iik,
yn de neidagen fan it jier lykje
beammen wol in bytsje itselde,
net oars as âlde minsken gelyk.

Yn it publike, houten domein
besiket er him fergees te fersetten
tsjin it benearjende tiidsgewricht
fan de klimatologyske transysje.

Dat er mei syn ekologyske fuotleast
op in wankeljende skonk stiet
hat er net yn ’e gaten, spitigernôch
net oars as de minsken gelyk.

STIMME

Heit hat hjoed syn jierdei,

alteast, dat hie sa wêst

as er even weromkomme koe.

Dan seach er grif hoe’t it libben

hjoed de dei sûnder him

folslein feroare wie.

 

Dan soe er fêststelle kinne

hoe’t der in stoarm fan haat, hetze

en hebsucht oer de wrâld hinne waaide.

Soe er dan tinke oan dy tiid

doe’t gjinien frij sizze koe wat er tocht

omdat de buorlju net te fertrouwen wienen?

 

Soe er dat wer oer him hinne komme litte

moatte en krekt as doe in finzene wurde

fan de fasisten dy’t de macht oernamen?

Soe er dan op ’e nij yn it gewear komme

tsjin de wapens fan in ûnderdrukker

en fjochtsje foar de frijheid?

En soe er no stimme foar in wrâld mei romte

foar respekt, tolerânsje en solidariteit?

It soe samar kinne, as er it koe.

AI

AI Anomalie

Kaam it omdat ik troch Brabân fytste,

dêr’t de hjerst it lân omklaaide?

En wie it de rook fan kleur

dy’t my ergens oan tinken die?

Hoe’t it ek siet en it kin de master misse,

mar ik wie der tige wis fan,

dat ik by Zundert boppe de fjilden in flecht

swarte roeken fleanen seach.

fûgelje

yn de fal

IN SINKEND WREK

Wachtsje op in skip

dat al fuortfearn is,

sûnder datst it witst

it sil dy mar oerkomme.

Dan stiest dêr ferbjustere

en tinkst en hopest ek,

datst him yn de fierte

noch oankommen sjochst.

Krekt as hearst minsken laitsjen

en klinkt jinder musyk,

wurdt der faaks in glês heefd?

Lûd oer it wetter draacht hiel fier.

Ferslein kringt it ûnk

dat dy oandien is ta dy troch,

it is Rot en net te begripen,

mar it skip is fuort.

Yn ’e fierte sjochst

de tsjustere seilen krimpen,

it liket wol in sinkend wrek

en dan witst, dy komt net werom!

Al koe’t fansels ek minder

ast yn ’e gaten krigest,

datst yn de Rottefalle oan de Lits

te wachtsjen stiest, ynstee fan oan de Styx

en se dy net fergetten wienen.

 

twa

Tegearre
 

De stjerrestilte fan justernacht

wie sichtber helder,

doe’t ik nei it tsjuster harke.

It wie om fjouwer oere hinne,

mei de sliep bjuster, siet ik bûten

te wachtsjen op it earste ljocht.

Dat kaam earder as ik tocht,

yn it easten, krekt boppe de kime,

krûpten twa glinsterjende fenomenen

stadich omheech: Jupiter en Venus!

Deun byinoar glommen se

as in fereale pearke,

dat tegearre yn konjunksje

foar de ivichheid posearre.

Stel dat it in supersonyske klap

wurdt tocht ik, in nuvere streek

fan in megalomane autocraat,

dy’t de apokalips oanjeie woe.

Nee dus, want ear 't it tútsjen begjinne soe,

dêr’t ik fansels al op hoopte

ferdwûnen se ien en mien

as snie yn it ljocht fan de sinne.