grien

 

SIMMERGRIEN

It grien is ûnferbidlik prûs

en skrúten tagelyk, in lânskip

as in iepen bosk mei omheinde

stille greiden, mûtel fan aard

dochs likegoed net al te dimmen.

It smûke grien eaget soms wat donker,

en inkeld ek wol bleek en fersketten,

mar altyd ferbrekt it syn eigen skaad

as in skildereftich natuerlik wûnder

fan clair-obscure effekten.

It trinten ljocht is boartlik, it stipet

in musikaal palet fan toan en tinten

mei de tûken en de risseljende blêden

yn it labyrint fan kante rigen beammen.

Griene beammen, heech en leech

as minsken smel en breed: iken, bûken,

bjirken, elzen en hagebeammen,

dêr’t de eksters kreauwe mei de dowen

en de klysters útbundich sjonge.

It grien fan de Wâlden is simmers,

fan in wrâld dêrst dy sûnder it each

op de kime folslein thúsfiele kinst,

sels ast der net hikke bist en tein.

sykje

Alde Paden

De wegen fan doe binne

der altyd noch, wêr’t se mar lizze:

de sânpaden, de klinkertdiken,

it asfalt dat der oerhinne lein is.

Der wienen fan dy dagen 

datst se by dei en by nacht 

blynseach wol fine koest, 

no moatst der soms nei sykje.

Weromgean liket fansels

op thúskomme, by’t winter

likegoed as by’t simmer, sels

as it paad dreech te nimmen is.

Underkommens út it ferline,

ferboud, opbaarnd of sloopt,

se bliuwe bestean en te finen

oer de âlde wegen fan de tiid.

En de bewenners fan doe,

dy’t der noch binne, binne

gauris op’ en paad en sykje

nei wat se net misse kinne.

sâlt & sentimint

 Nei De See

Hoe’t de see der hinne leit

is al sa faak beskreaun,

besongen en staljûn yn bylden:

lyryske wurden net genôch.

Wat sil ik der dan fan sizze,

fan dat ûnbidige ûnderdiel 

fan it ûnbegryplike grutte gehiel

en dy lichte streek oan de kime

dy’t altyd mar yn beweging is.

Dy grutte dobbe is de yllúzje

fan in tige djippe leechte 

foar it each en tagelyk

in ûnmjitlik swiergewicht

dêr't we net omhinne kinne. 

It sûzet as bloed yn de earen,

it rûkt as de hûd nei de nacht,

en it krûpt dy bytiden as fingers

by de bleate skonken omheech,

mei’t it dy suver tinken docht, 

dat de see in libben wêzen is

dy’t dy wat sizze wol.

Mourir un peu

It eilân achterlitte:

it ûntwyk yn de see 

fan myn doarmjende tiid

mei jimmer blauwe loften

fol dûnsjende kobben.

Ik beskriuw se as in klisjee 

fan myn langsten, want

ik hearde se faak sjongen 

as rôpen se myn namme. 

De dynjende dunpaden

droegen my altyd op hannen

nei it ljocht op it strân,

dêr’t ik my neaken net skamme.

Dat eilân lit ik achter,

mei de waarme bêden

fan myn stilste nachten,

wylst de floedbaren achter my

brekke yn de rûchste brâning

en ik fergees wachtsje sil

op it roppen fan myn namme.

slyk

 

Lâns It Waad

Sa’t it der leechrûn by leit, 

sa sil ik dy healbizen sompe

besykje te beskriuwen:

as in fersplintere spegel 

fol djippe wettergroeden, 

dêr’t guon trochhinne ploege 

om de oare kant te berikken.

Ik fyts drûch en rjochtingleas

oer de sljochte dyk dy’t der

dellein is om it wantij fan dy 

deastille massa te kearen,

it ferifeljende sâlte sop, 

dat lykas de moanne stadich

mei de floed ta libben komt,

glinsterjend yn dôvjend ljocht

as smeulend sintelfjoer.

Dan komt der gjin folk mear

te foet oerhinne, inkeld noch 

mei in fearboat op syn tiid

of as Charon har hellet.

Maaie

Akwarellewaar

As ferwaaide fearren

troch in wieljende wyn,

wilens wosken en drûge

ûnder it hier fan pinsielen

blikkert it nûgjende ljocht

fan ferwettere kleuren

ús yn fynstrielende lagen

op it netflues temjitte. 

Ympressionisme,

transparant by flagen,

it kin de master net misse.

Gjin streek is doelleas,

spatten en flekken binne raak

yn it akwalrellewaar fan maaie.

 

nij

 DE NIJE

 

De nije is as in gazelle,

rint as in gazelle en stoot

as in gazelle lâns de greiden 

troch de smûke wâlden. 

 

Ja, de nije sprint en jeit

sûnder te stinnen oeral hinne

en nimt sels mei gemak.

de alderminste paden. 

De nije is o sa oanfallich

en like jong as fluch foar elk 

om syn gerak te krijen.

Want tusken de skonken

is de nije Gazelle 

net te hâlden.

nei de kjeld

 APRIL

What lies down waiting,

trapped below a winter’s yoke,

is ever restlessly longing

for the scent of a new stage.

Fragile, yet equally bold,

it’s creeping as burgeoning green

through the cold layers of frost

from the shelter of the lower slopes.

What wakes becomes growth,

like nimble silver willows 

with pollen of golden-yellow.

Freed from the biting cold,

it merrily blows through the air:

belonging to a free world.

APRIL

Wat ûnder in winters jok

delbêde en yn ’e knipe sit,

longeret ûngeduerich altyd

nei de rook fan in nije tiid.

Broazel, mar likegoed bretaal,

krûpt it as groedzjend grien

troch de kâlde grûnfroastlagen

út de dekking fan de ûnderwâl.

Wat waakst wurdt gewas,

lykas linige wetterwylgen

fan sulver mei goudgiel stof.

As storyp dúst nei de kjeld

waait it lustich troch de loft:

eigendom fan in frije wrâld.

by't lemieren

Maart

It farske ljocht,
fluïde en brekber,
wurdt alle dagen ljochter.
De belofte fan it ûnferwachte
op weagen fan ferlangen
fersterkt stadich de grûntoan
oer lân en wetter.

It tierige ljocht riist,
lykas jimmer west hat,
flústerjend út it skimertsjuster
en boazet ûnfersetlik oan
om mei immersive gloarje
de sekuliere sinnestim
fan it lemieren te ferheffen.

Dat waaksende ljocht
fan maart baarnt sterk
en alle dagen skerper.
Dy kosmyske krêft tsjoenet
ús reinbôgekleuren yn 'e eagen
mei in nij rekord fan waarmte
as soe't al Maaie wêze.

leech

Kâlde Kaaien

Hûs, do bist leech,

azemleaze stien fan binnen en fan bûtenút, wat is dyn thús noch wurdich?

Dyn lûd wurdt stil beharke,

de rúten iepenfinsterleas,
alle doarren sletten, kâlde kaaien

dy’t se ôfsluten hawwe.

Waarmte rûn hoasfuotling

troch dyn keamers, stimmen
streamden bûtenút en binnenyn 

troch de doarren fan dyn jierren.

Dyn ûnthâld is no bekiste,
sûnder fundearring bewarret

in nij dak de namme fierder.
Hûs wêr is dyn fûnamint bedarre?

Sear

YSBAARLIK

By needlottige omstannichheden

binne der gjin fersachtsjende

omstannichheden, tinkst

mei beide roukaarten yn de hân. Wat sear docht, docht sear,

der is gjin salve oan te striken,

sikest fergees om pleisters.

Pine is pine, soms saksearret it,

altiten bliuwt it âld sear.

It is gjin proaza of in gedicht

dêr’t in hieljende boadskip yn sit. Leist it net samar as in boek

oan de kant, dan skuorst it  

leaver earst folslein yn stikken, om it as oerstallige wurden

yn in sniejacht oer de groeden
fan in ysbaarlike winter

ferwaaie te litten.