Nei De See
Hoe’t de see der hinne leit
is al sa faak beskreaun,
besongen en staljûn yn bylden:
lyryske wurden net genôch.
Wat sil ik der dan fan sizze,
fan dat ûnbidige ûnderdiel
fan it ûnbegryplike grutte gehiel
en dy lichte streek oan de kime
dy’t altyd mar yn beweging is.
Dy grutte dobbe is de yllúzje
fan in tige djippe leechte
foar it each en tagelyk
in ûnmjitlik swiergewicht
dêr't we net omhinne kinne.
It sûzet as bloed yn de earen,
it rûkt as de hûd nei de nacht,
en it krûpt dy bytiden as fingers
by de bleate skonken omheech,
mei’t it dy suver tinken docht,
dat de see in libben wêzen is
dy’t dy wat sizze wol.
Mourir un peu
It eilân achterlitte:
it ûntwyk yn de see
fan myn doarmjende tiid
mei jimmer blauwe loften
fol dûnsjende kobben.
Ik beskriuw se as in klisjee
fan myn langsten, want
ik hearde se faak sjongen
as rôpen se myn namme.
De dynjende dunpaden
droegen my altyd op hannen
nei it ljocht op it strân,
dêr’t ik my neaken net skamme.
Dat eilân lit ik achter,
mei de waarme bêden
fan myn stilste nachten,
wylst de floedbaren achter my
brekke yn de rûchste brâning
en ik fergees wachtsje sil
op it roppen fan myn namme.
