op it each ôf

boeken

Letters sykje iepen eagen,
sûnder krije se gjin gesicht
om sinnen te ferwurdzjen
dêr’t de ferbylding yn sit.

Letterrigels jouwe de mûle
en de holle doel mei taal
dy’t foar himsels sprekt
en ferheljend lûd hearre lit.

Letters wolle boeken wurde
fol leven en yn it libben stjoer
jaan oan it dreamend tinken.

Boeken lettere troch ynhâld
ha in eigen miening, fan lege
siden kin de lêzer net bestean.

spoaren

De grûnfêster

It wie ynmoed,

doe’t er feech nei feech

mei wisse kontoeren

syn grûnspoaren

yn de ferve striek.

It wie kriich,

doe’t er laach nei laach

beploege ierdetoanen

as oergroede

op it doek oanbrocht.

It wie in striid,

doe’t er kear op kear

mei wer in selsportret

foar de spegel

de twivel yn eagen seach.

It wie fermogen,

doe’t er streek nei streek

it fjoer út de foegen

fan syn wiffe wêzen

oplôgje litte koe.

Hy hie it yn ’e macht,

doe’t er toan op toan

de sinne en de stjerren

yn in stoarm fan kleur

oer de wrâld skine liet.

Lykwols, it wie ûnmacht

doe’t er as grûnfêster

fan syn eigen leginde

wrakseljend mei in kloft

knûstige woartelstobben

belies jaan moast.

A poem

Ik seach de toer fan Bommel stean,
doe’t ik mei de trein oer
de Waalbrêge nei it suden gong.

Njonken my siet in jong famke
mei in ferrassend koart rokje oan
en in swart lapke foar de mûle.

Op har bleate skonk pronke
de tekst fan in lange tatoeaazje,
dy’t oer de igale hûd nei it kút
al hielendal nei ûnderen rûn.

Ik moast goed sjen wat der stie en lies:
‘I saw the future, I did, and in it I was alive’
Ik tocht, dat komt grif út in gedicht, tagelyk
kaam my ‘De moeder de vrouw’ yn ’t sin.

Har freon (tink ik) siet foar har oer
en seach my achter syn swarte lapke
gnyskjend oan (tink ik), wylst er
syn hân op har brune knibbel lei,
net oars as wie it it roer fan syn skip.

Ik seach hastich nei bûten
en socht om de toer fan Bommel,
mar wy wienen al in hiel stik fierder.

The Future

de reis

De reis ( fan augustus 2020)

Tegels tille de fuotten oer de earste meters,
diken draaie rjochts en loftsom foar de bus,
spoaren strekke har strak foar de trein út,
de reis beweecht, de reis libbet en is wer los.

It doel is fan bestimming nei bestimming,
oer lân en wetter wer fan stêd nei stêd
troch in lange, lange simmer nei frjemde,
waarme nêsten yn in ferlange winter.

De reis sljochtet fan natuere minskegrinzen,
de tiid hat er graach sels yn de hân, de reizger
skikt him genedich nei syn plannen en de lingte
fan de lingte is ek noch wol oer te kommen.

Al wit de reis fansels mar al te goed, dat er folle
en folle fierder kaam as er op wjukken gean koe.

ferfalle, ferdwine, fergean
as skjinne reek of yn grêven,
der is neat oan te dwaan,
elkenien rekket út de tiid.

Bylden reitsje út sicht,
falle om, brekke, fersinke
yn djippe putten en grêften
of wurde rimpen ferstjitten
as namleaze relikten.

Utsein yn it stylfolle Drachten,
dêr stiet oan de Lange West
in troch de tiid ynhelle byld
ferpakt, ferburgen en ferballe
foar it ûnwittende neigeslacht.

De al lang fergetten skepper
neamde it stielblau bedutsen
byld Sinneljocht en Strieling,
no in neat sizzende titel foar
it bjuster bedimme granyt.

De keunst is as in lyk bekiste,
it kulturele erfguod is baarlik
skeind, fersmiten en ferkocht,
it miene folk is besoademitere
en stiet ferstuivere oan de kant.