WETTERGEA
Dêr’t de seilen stjoer sykje
en it helmhout dat altyd jout,
dêr’t de skoaten bespile wurde
en in skip of boat in skûtsje hjit,
dêr jildt de natuerwet fan it waar
ambivalent feriene mei silers.
It is de Fryske wetterwrâld,
de habitat dat fisk en fûgel fuorret,
dat ferdampt en ek wer delkomt,
dat opwaarmet en as iis bestjurret,
dat jin talaket, dochs soms ferblinet.
Dat wetter, dat fret jûns it sinnefjoer
en lit it moarnsier of let wer skine,
it wettergea dat we net misse kinne,
dat likegoed ek lân en mins fersûpt,
mar ek de wille fan it swimmen skinkt,
lykas de feromming fan it silen.
Wetter en wyn skypje weagen,
foar each en ear in grut fernoegen,
jouwe driuw oan djippe langsten
yn in ferankere bining mei it wêzen.
