IN HEAR FAN STAN
Al wat lichter beklaaid
bûcht er de ronfelige lea
as in hynder op jierren
stil foaroer nei it skaad.
De rêch noch altyd skrep,
tusken it selskip út itselde
stûfe laach yn ’e beamwâl
oan de râne fan it paad.
Novimber jout him glâns
mei in kopergiele kroan,
dy’t er mei eare draacht.
Ea lykas Wodan fereare
en âlder as de measten:
de Hear fan de Wâlden.
