spannend...
Ik lês op 't
heden in boek. Op himsels net sa bysûnder, want boeklêze is in wenst en gjin
keunst. Boeklêze is feitlik deagewoan. Der binne gâns mear minsken dy't it
dogge, al is it in groep dy't krekt as guon bedrige bisten alle jierren yn
oantal ôfnimt. Boeklêzers binne in mindertal! Likegoed wurde der noch wol
boeken lêzen. In grut part fan de lêzers docht it nei alle gedachten as ferdivedearring,
in oar part lêst om de geast te ferrykjen of it ego te ferheffen. Yn alle
gefallen is lêze in kwestje fan tiid. Want dat is wat it yn 'e regel nimt: in
soad tiid. In hiel kontrast mei it feit dat men samar yn in hoartsje (as je dat
wolle) maklik achttûzen digitale boeken fan it ynternet delhelje kinne. En ik ha my der by fertelle litten: mei
software der op ta om de sabeare siden op it skerm ien foar ien om te slaan. Is´t
net bjusterbaarlik? Hawar, hoest it ek dochst, lêze is in kwestje fan deljaan
en dwaan. Der moat tiid foar makke wurde. In oere is neat. Mar alle oeren binne
meinaam en de lytse oerkes telle dûbeld. Je moatte der even foar sitten gean.
Ik lês op 't
heden in Frysk boek, dat is op himsels frij bysûnder, want in Frysk boek lêze
is hast mear in keunst as dat it wenst is. It is hjoed de dei eins ûngewoan en
lês in boek yn de memmetaal. Der binne net safolle minsken dy't it dogge. It is
slim bedrige groep dy't as in seldsum bist yn in rap tempo oan it útstjerren is.
Likegoed wurde der noch wol Fryske boeken lêzen, al koe it fansels better. Soe
it helpe as elkenien samar tûzen digitale Fryske boeken yllegaal fan it
ynternet delhelje koe? Wa wit is soks in kwestje fan tiid.
Ik ha dus de
tosken yn in spiksplinternij papieren boek set. In pryslik eksimplaar. De farske inket rûkt as âlde
wyn. Ut en troch merkbyt ik mei de tommeneil in rigel om by te hâlden wêr't ik
bin. Ien foar ien slach ik mei de hân de siden om. Stadichoan...
Loften
Losse loften
Is de loft
sûnder wolken net amper mear as in boek fol lege siden mei
it gemis fan
in epyske titel lykas ‘De ûntdekking
fan de himel’ dat is?
Is in skjinne
loft net krekt in gebrek oan wollige wurden yn lyrysk proaza
en in behoefte
oan byldzjende ferhalen mei in alles oereagjend fûgelsicht?
De see folt de
djipste lichten, mar de wolken binne fûneminten fan lucht.
Is elke wolk
eins net de trochljochte losse stof fan in ferlichtsjend gedicht?
Alles
ALLES
Nuver hoe't in
neisimmerdei dy
sa ferrifelt,
as de lege sinne mei
in skalk each
troch de dize glûpt
en it berin de
tún it near op leit.
Nuver hoe´t
alles slûpendewei
fan aard
ferwikselt, as de pûltsjes
noch yn 'e
stokken kliuwe en de
lysters har
tjirgje yn de koetsebei.
Mar kinst it
de tiid net ferwite
dat it skaad
achteleas, as kâlde
fingers op´e
hûd, alwer oanwint,
en te hastich
nei de jûn ta krûpt.
Kinst it
ferfal better mar ferswije,
flamjend
ferstjert alles yn´e tún,
sels it lette
pôltsje dahlia´s mei
dy djippe
kleur fan in iepen wûne.
Sonnet
De grutte dyk del
It is sein,
alles hat in begjin,
de tiid; wat
stof en rein; it libben
siedde op âld lân
mei al wat der stribbet.
As dat sa is,
wa sil dat dan bestride?
De dyk is lein
troch wurkershân, as grins
en as paad om
fierderop te kommen -
hâlder fan nij
lân, hoeder fan de minsken,
mar as
weitsjend slieper hat er lins.
Mei grien en
griis belein is it
krekt
lânskipkeunst wurdt der sein,
in streek troch
it blau is op it each genôch.
Berûn,
beriden, wat falt der noch te striden?
Ik woe wol dat
ik in stroomfyts hie,
dan fleach ik
nei de ein.
Finsters
Brits Columbia, augustus 1974
Koppich lûkt de transkontinintale
eksprestrein nei Montréal himsels mei in slakkegonkje de Rocky Mountains yn.
Wat heger de trein komt, wat hurder de kolkjende Frazer River yn it lûd fan de
stilte ferdwynt.
Ik ferfeel my
net. De kûpee is in galery fol byldzjende keunst. Op in lange rige skilderijen
skoot ûnwrikber berchlân stadich by my del. Finsters fol fonkeljend
ekspresjonisme mei in magyske ynslach. De rûch beklaaide griene stienmassa's en
wyt beslipe rotsen achter it rút binne it fûnemint fan in robúste wrâld. Dochs
fernuveret it my dat de beammen der manmachtich hâldfêst oan fine. Inkele
reisgenoaten nimme de oerweldigjende skepping fan de natuer ek stilswijend yn
har op. It libben liket him net fan in dream te ûnderskieden, we reizgje frij
fan ierdske betingsten troch tiid en romte. De útstalling sil de kommende dagen
troch in pear tiidsônes hinne grif geregeldwei feroarje.
Foar yn 'e kûpee
klinkt gitaarmuzyk. Op de meldij fan El Condor Pasa dwale myn eagen even
sykjend troch de loft. Dan bûch ik my wer oer myn oantekenboekje. ´Ja, ik bin
ek leaver in fûgel as in slak,´ skriuw ik op. ´As ik it mar koe. Seker witte
dat ik it woe!´ It refrein fan it Simon & Garfunkel nûmer lit him net ûnaardich
oersette. Tefreden besykje ik fierder te beskriuwen hoe´t ik my as taskôger
foar de finsters fan it ymposante lânskip fiel.
Al wist ik doe fansels
noch net dat ik jierren letter yn fûgelflecht oer ferwiksele grinzen werom yn
de tiid sjen soe. En ik wist ek net dat ik dy fergetten tekst fan in heuchlike
reis hiel oars en yn myn eigen taal ferwurdzje soe. Omdat ik it doe pas koe.
Grinzer Museum, augustus 2012
Grinzer Museum, augustus 2012
Mei niget fuottelje
ik yn in slakkegonkje by in lange rige skilderijen del. Finsters fol rûge
bergen, ûnbestindige rivieren yn djippe delten en stege beammen dy´t
wrakseljend hâldfêst sykje...
The last
At the last dune – lofty above silt and sea - the view is the end
and a
beginning, where sand, wind and water bind the roots
of marramgrass
in the face of earth, as quivering eyelashes.
There I
stand, while the salt washes my feet. The
beach is mine.
I´m not
alone. In the lost distance a boat draws near. Or does it go?
The sky
is clear, only the wind plays with the plumes of a plane.
Far
away, the mainland skeleton evaporates in trembling light.
It ´s
not my goal, but you can easily get there when
the tide is low.
Over my
shoulder the dunes tumble down the edge of a continent.
Behind
that rugged ridge the dyke holds the wasteland, where birds
scream for
life and blind rabbits are merely prey. Humanity bears
its days
in the solitude of weary hearts. Silence
is my best friend.
To be
waiting, overlooking everything with searching eyes, it makes
no sense
to talk. Let silence solve the mystery of everlasting time.
Light
fades away over the sea, wind falls over the merse. Two towers
shine in
the twilighthours of a grey summer night. I`m not alone.
Fragile / Brekber
FRAGILE
If you know how wind in the winter feels
or the bright light in the spring, then
ask yourself: how fragile are our lives?
If you know how trees in the summer smell
or the colored leaves in the fall, then you
might also wonder: how fragile is our love?
But the frailty of both has no measurable size,
for our lives are indisputably part of fickle nature
and love is only sustainable if we manage to survive.
BREKBER
Ast witst hoe´t de wyn by’t winter fielt
of it skelle ljocht yn maaie, freegje dan
dysels ris ôf: hoe brekber is ús libben?
Ast witst hoe’t beammen simmers rûke
of it bûnte blêd by't hjerst, dan kinst dy
ek ôffreegje: hoe brekber is de leafde?
Mar it breklike fan beide is samar net te mjitten,
om’t ús libben sûnder mis like wif is as de see
en leafde pas duorsum as we slagje te oerlibjen.
Abonneren op:
Posts (Atom)