ergens

Sil it bestean?

Soe ik sile kinne,

ik socht in skip

dat my gerive koe,

in skûtsje bygelyks.

Dan stie ik as skipper

fan sa’n pronkjuwiel

waanwiis oan it roer

dat my wol wize soe.

Ik sylde mei alle winen

oer fearten en marren,

likegoed as alle seeën

en de djipste oseaan.

It sil net bestean,

mar mocht it barre

lit my dan mar gean,

ik syl wol ergens hinne.

Syl!

 

besiele

 

sterk

 

Wyn

 

Stilte

Yn it jûnskaad 

fan myn simmertún

jout it twiljocht

stadichoan beliis.

Hoeden bemantelje tinne skimerlûden as spinreach

it ierdske leven.

In swarte krie skelt noch hurd even mei grauwe flokwurden de tsjusterjende himel stikken.

Dêr, dimmen delbêde, dichtsje myn gedachten oer de stilte fan de nacht op kommendewei en mis ik de libbene kleuren fan wer in ferlerne dei.

De Slachte

De ûneindichheid berinne

Ik rûn tiidleas tinkend

troch in greidegriene see oer in stik fan de Slachte sûnder in spoar fan minsken.

Dêr earne tusken de himel en de ierde stie ik even stil, ik hearde inkeld de wyn en wat fûgels om my hinne.

Deemoedich frege ik my ôf: 

soe dat ivige boeresimmerlân

en dy lea ferwrotten âlde dyk,

faaks ea wer yn see ferdwine?

Wat is it dan in grut foarrjocht

dat ik hjir hielendal allinnich,

sûnder kloften minskefolk even de ûneindichheid berinne kin.

De reis

Is it in reis
ast op paad en wei
troch de tiid
omfierrens giest,
mar net witst 

wêrst hinne silst?

Is it in bestimming
ast oer drokke wegen
nei ferrin fan tiid
in rêstplak fynst
mar net witst
wêrst bedarre bist?

Is it dyn libben
ast weromsjochst
yn de weirekke tiid
nei de rûge spoaren

dyst fernuvere
achterlitst?

Maaie

Festina Lente

Ik bin de wrâld yn fytst
om doarp en stêd hinne

oer lege lanterfantdiken
om de Maaie te hifkjen.

It is in ierebetide flecht
sûnder ferlet fan minsken
en it eachsein stiket net
op ôfsletten grinzen.

Boppe it ûnskuldige grien
yn suver ûnbedoarn blau
skynt de raapsiedgiele sinne.

Dêr, tusken it nuete wyt
fan de rokige hagetoarnen
fyts ik stadichoan de tiid út.

Fûgelfrij

Ik sjoch graach

wat om my hinne

mei in iepen each

nei nijsgjirrige dingen

dy’t my ûnderweis

tsjinkomme sille.

De wrâld is in reis

dyt’st oeral makkest,

net oars as in flecht

oer in see fan bylden

mei it perspektyf

dat in frije fûgel hat.

Wêrhinne is al hast

in bestimming en dêrhinne

is krekt in hûs as thús,

dêrom is it eins spitich

datst altiten op dyn paad

weromkomme moatst.