rigelfêst

It Ark

Ik skriuw noch wolris

mei in potlead of in pinne 

tusken de punt fan de tomme

en de wiis- en middelfinger.

Sa skriuw ik dan alle letters

losjes út de hân; net yn Arial

of Times New Roman, mar

yn myn stive hoannepoaten.

Dy skriftlike taalmanier

fynt yn ’e regel sekuer

en rigelfêst syn doel tusken

de lyntsjes op in stik papier.

Mei dat âlderwetske ark

skriuw ik better wat ik tink,

omdat de wurden dan pas echt

wurde wat se wurdich binne.

foarnimmen

 Ysbaarlik,

sa hastich is de tiid,

de jierren lykje wol

mei hieltyd minder

dagen ta te kinnen,

sels de moannen

ferdwine rapper

as de periodiken

oer de post.

Tiidskriften ja,

wa kriget se net

thúsbesoarge.

Hast de iene

noch net útpakt

leit de oare al wer

op de matte,

wylst dyselde

fan in moanne earder

(ek noch yn ’t plestik)

net mear fine kinst.

Dat sil

dit jier oars:

want plestik heart

yn de plestik sek

en papier

by’t âld papier

yn de kontener.

.

 

de beam

 

Desimberbeam

 Untblêde is de beam neaken
in graatbehimmele gestel,
dat as in foargoddelik beaken
lang noch net belies jaan sil.

 Sels troch it klimaat ûntbleate
stiet er skrep en iiswinterfêst
ûnferskillich alles oereagjend
hoek te hâlden; mei stege wil.

 Falsk ljocht sil him net pleagje,
de stjerren binne syn kearsen
fan ferlet en heidenske sillegens.

 Inkeld in bile of keatlingseage
kin syn gebiente bliede litte,
dan stjert syn siel in iere dea.

tiidsferrin

De ferwachting fan it tiidsferrin falt wachtsjend altiten tsjin. Alle kearen wer. Altyd as ik moarns ergens ûnderweis ree bin om wer de doar út te gean en fierder te reizgjen, bin ik fierstente te betiid klear. Meastal in kertier. Sawat. Alle kearen wer. It is in doelleas skoft dat needsaaklikerwize net nedich is, mar dat dy wol geregeld yn de besnijing hat. Wat dochst dan... ast de tas al ynpakt en de jas oanlutsen hast. Dan sjochst nochris om dy hinne. In hotelkeamer neisjen by't ôfreizgjen is net folle wurk, mar wol wichtich. Wer ûnder it bêd sjen? Nee! Net dwaan seist tsjin dysels.
It horloazje en de telefoan rinne noch hieltiten lyk, docht op ’e nij gelokkich bliken. Fielst dy de bûsen noch ris nei en giest noch ien kear nei it hûske. By’t hânwaskjen sjochst yn de spegel in man stean dy't wat bestimmingsleas is. In Einzelgänger en in Wanderer, of in Ausreiter miskien. Dy man wit dat er noch in protte kilometers reizgje moat. Hy wit ek dat er graach noch gâns wat kilometers meitsje wol. Al wit er net at syn takomst noch folle takomst hat. De ferwachting fan dat tiidsferrin falt soms ek tsjin.

It paad nei it stasjon is net fier en yn alle gefallen in útgongspunt fan in nij begjin. Hy lûkt de doar achter him ticht, jout it kaaikaartsje by de resepsje ôf en set de stap der yn. De telefoan, syn digitale identiteit as kompas fan ôfstân en tiid, stevich yn de hân. Wat switterich komt er by it stasjon oan. Moai op tiid. In foech kertier.

frij

 

skeind

De skientme skeind

Bluisterich jaget de wyn

wiete pûsters oer it lân,

op in túnpôle rûgelje

ripe appels út de beam.

Ikels knappe as aaien

ûnder de autobannen,

it is healwei oktober,

hjerstwaar yn ’e Wâlden.

Ljocht brekt de loft,

de sinne glimket, it lânskip

wurdt in swiid sjenrestik

út de tiid fan de romantyk.

Dan ferstjert de idylle,

mei poerrazend wanlûd

jeie fjouwer F-22 Raptors

as in folslein squadron

oer beammen en wâlen.

It is ûntiid op’ e wrâld.

beret

Prêt à partir

It is de ein en it begjin dêr't

de bestimming iepen leit nei

frjemde en bekende oarden

oer in doelfêst útlein labyrint.

Fan de see nei it fierste lân

hinne en werom giet it oan,

stream op en stream ôf nei

in wachtsjend spoarstasjon.

It reispaleis foar de minsken

dy’t beret en moai fuort

wat omtoarkje yn har tinken,

of sûnder retoer op ’e flecht

de lêste trein tusken hope

en kleare wanhoop nimme.

postludium

It libben allyk

earder nacht 

en letter dei

kimendize

wifelljocht

wetterwaar

mei tsjinwyn

fûgelsang

yn mineur

postludium

fan fitaal ferfal

simmer is lang

om let september

wurden

hjerst,

we komme 

der net foar wei

 

Retrospektyf

De soele sudewyn wisket de bûtendiken fan de Feanhoop,

tusken de tuorrebouten stoareaget in reager yn de sleat,

op it haailân stapt in happige earrebarre suver oer de foet,

wylst op it núnderpaad it stof fan fytsers de wrâld yn stood.

 

Troch de laaiblauwe loft skeart lûdroftich in eskader guozzen,

mei foarop ien út it spoar dy’t in missing man fly-past docht.

De blikken Herkules bemealt de krite mei in skjin fermogen,

sa’t it universum faaks draait op kosmyske wyn en stjerreljocht.

 

Soms hellet my in trekker yn mei in reade bûsdoek oan de spegel,

of ik moat wike foar elektrysk oandreaune âlderein mei in helm op

dy’t as in ferslein leger fergees flechtsje foar it net te kearen lot.

 

Toarstich bestel ik in fleske drinken op it terras by it Polderhûs,

dêr’t ik ynienen tinke moat oan groeisume reinwetterdagen

en de tiid doest noch reade of blauwe Rivella bestelle koest.