sizze se


‘By fyftich persint fan alle tiidskriftabonnees
bliuwt it blêd yn it plestik lizzen, sizze se.’
‘Hoe komst dêr sa by?’
‘Dat ha ik ergens lêzen.’
‘Op internet fansels?’
‘Ja, wêr oars?’
‘Dan is it nepnijs.’
‘Gjin sprake fan.’
‘En dy oare fyftich presint?’
‘Dy pakke it blêd út en besjogge
allinnich de plaatsjes!’
‘Dat fernuveret my neat, ik mei ek graach plaatsjes besjen.’
‘Omdat jim thús froeger lid wienen fan De Lach tink?’
‘Ja, ha de gek der mar mei, mar oanskôchlik materiaal makket wol wizer, dêrom is it ynternet ek sa populêr en wurdt der amper noch fan papier lêzen. ’
‘Dêr koest wolris gelyk oan ha!’
‘Wêr bisto lid fan?’
‘Och, allinnich mar fan XXXXXX.’
‘O? Dat is sa’n literêr blêd, of net?’
‘Dat sizze se.’
‘Bist al lang lid?’
‘Al jierren.’
‘Stean der ek plaatsjes yn?’
‘Dat wit ik net.’
‘Hoe sa?’
‘Se sitte noch yn it plestik.’

POMONIA


Ald, âlder, âldfaarslân,
fan in motyf yn 'e holle
as broazele skets út 'e hân
mei inket en houtskoal
in tiidsbyld fan in ferline.

Wiid, winich, stienâld lân,
as karakterbyld mei pinsiel
in ferwosken, rûch portret
fan fergetten klankkleuren
yn it spektrum fan it heden.

Ierdeskier, grien skimerlân
as eachweiding fan eartiids,
en plein air yn it strykljocht
fan hjoed de dei noch altiten
it brânpunt fan de realiteit.



rinners


De ynrinners út Invercargil binne 
trochrinners wurden yn Stromness,
mei stappen dy't gjin bergen ferset ha, 
mar wol airmiles troch de loft.

Fan it Sûdereilân ûnder de wrâld wei, 
bleaunen se yn it noarden op Orkadië 
stykjen, om yn it spoar fan oerrinners 
in nij dwylpaad troch de tiid te sykjen.  

Sa hast ek omrinners, hurdrinners  
en dearinners, krekt as skoskerinners 
by’t winter tink ik dan, wylst ik yn
myn eigen tempo stadich fierder gean.


loften



'Ik ha hjoed nei in eksposysje west.'
'Hoe soe't ek oars!'
'Ja, it moast wer even wêze.'
'Moderne keunst, tink?'
'Skyscapes, fan Trina Dohan'
'Noch noait fan heard.'
'Ik ek net.'
'Ik bedoel dat ik noch noait fan skyscapes heard ha.'
'Dat binne lânskippen fan de loft.'
'Wolken dus.'
'Ja, en loften, yn dit gefal Skotske loften en wolken boppe lân en see.'
'Aha, dus ek seascapes.'
'Presiis, en it produkt fan in artistike mindscape.'
'Moaie wurden, spitich datst se net goed oersette kinst'.
'Soe 'loftskepping' net kinne en 'seeskepping' foar seascape?'
'Hm… klinkt net ûnaardich.'
'Ik hie se trouwens hast mist.'
'Nee toch?'
'Ik naam de ferkearde doar yn it gebou dêr't de útstalling wie.'
'Hoe koest no sa?'
'Ik foalge de pylk en dy wiisde my de trep op nei boppe.'
'Dat liket my logysk.'
'Dat tocht ik ek, mar ik belâne yn in keamer, mei oan de muorre ien grutte lege list.'
'Lucht en leechte! De ferbylding fan it begjin fan de skepping, dat is pas keunst.'
'Omdat der in rút wiidiepen stie tocht ik hiel even dat der miskien wol ynbrutsen wie, mar…'
'Mar?'
'Doe stapte der in frou nei binnen, rjocht op my ta. Wat ik dêr die? It wie private area. Ik knikte nei de lege list. Ik kom foar de eksposysje, sei ik. Dat wie de oare kant op, die bliken. Ik moast mei har meikomme. Trep wer ôf, bûten by de yngong wiisde se my súntsjes op it boerd. Around the corner! It stie der goed op.'
'Dan stiest do der ek moai op!'
'Se koe der wol om laitsje. Trina, stelde se har oan my foar.'
'De skilderes!'
'Yn heechst eigen persoan brocht se my nei har atelier en gallery.'
'Dat trof!'
'It koe net better. Se fertelde mei in soart nocht oer har wurk, dat my wol wat oan Turner tinken die.'
'Hast dat ek sein?'
'Ja, foarsichtich, want keunstners ha gau in kniest ego. Mar se fûn it in komplimint.'
'No, moai, hast dyn porsje keunst wol wer hân, tink?'
'Sêd en têd en doe moast ik noadich nei it hûske. Dat wie gjin probleem. Trina wiisde nei de gong. 'On your right, around the corner', sei se.


kleur

Painted Lady

It farve famke siket
nei kleur yn it bestean,
it doel dat har libben
in bestimming  jout.

Sa flinteret se grinsleas
en frij troch it fleurige
spektrum fan de simmer.

Of binne it de geuren
dy’t har bewege yn de
snuorje fan har syklus?

Hoe't it ek sit, ik hoopje 
foar har dat se net wit,
dat har tiid wol grinzen hat,
want it rint ommers
alwer nei ein augustus.

âldheden




       Smytst it ferline net samar fuort,
       sels net troch fersin yn in doaze,
       bygelyks achter op de fyts ûnder
       de snelbiners nei it stoart of de
       omrinwinkel, dat is my om it even.

       Strún der marris om, it is in grutte
       opgarre bulte fan it âlde heden:
       it doe dat dien is en ivich foarby,
       dêr wol ik it ferline net kwyt, ik
       fyts mei myn doaske de fierte yn.
  

in lofsang


Dyn lûd, dat as it liet fan de ierde klinkt
en faak tenearenacht sûzet yn ’e earen
of djip bolderet as flamjend himelfjoer.

Dyn rook, dat op ’e lippen te priuwen is
en him graach ûndertaastend opsnuve lit
om my bolbjirken yn ûnstjoer te bringen.

Dyn ljocht, dat oeral mei de wjerskyn   
fan ferheven loften op myn netflues daget,
dat hat myn wrâldbyld ta libben brocht.  

Wylst ik op wjukken opdroegen waard,
seach ik yn dyn spegel de oertiden lizzen.
Ik woe, dat ik dyn takomst sjen bliuwe koe.